EΦΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 2ης ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΤτΕ – (ΕΚΤ) -ΔΝΤ ΣΤΙΣ 10/4/2014, ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩ-ΣΕΙΣ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΣΕ ΜΕΘΑΝΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΖΙΩΤΗ ΜΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

22/3/2019 – ΔΕΥΤΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΑΣ ΡΟΥΠΑ 

Κατ’ αρχήν να ενημερώσω ότι δεν θα αναφερθώ μόνο στις κατηγορίες που αφορούν εμένα, δηλαδή τις φθορές και τις σωματικές βλάβες. Θέλω να επεκταθώ και σε ζητήματα που αφορούν τον σύντροφό μου, τον Νίκο Μαζιώτη.

Εγώ θα ξεκινήσω από τα καλά. Θα αρχίσω με το ζήτημα της ‘‘διεύθυνσης’’ και μπορώ να πω ότι είναι μία καινοτομία το γεγονός ότι ο κ. εισαγγελέας εισάγει – και αυτό δεν έχει ξαναγίνει ούτε στη α΄ δίκη – που  μας είχαν απαλλάξει από την ‘‘διεύθυνση’’ – την  έννοια της εξουσίας η οποία είναι ο πυρήνας της δημιουργίας μιας συγκεκριμένης δομής σε μια οργάνωση που είναι ιεραρχική.

Δηλαδή, όταν μιλάμε για ‘‘διεύθυνση’’ δεν μιλάμε για το αν κάποιος έχει πιο βαρύνοντα ρόλο από κάποιον άλλον ή αν κάποιος έχει μια εμπειρία παραπάνω για το άλφα ή βήτα θέμα. Μιλάμε για μια δομή ιεραρχική, στην οποία κάποιος ηγείται και έχει την εξουσία. Αυτή η έννοια που εισάγεται είναι καταλυτική!

Και την εξηγεί (ο κ. εισαγγελέας): σημαίνει δύναμη, ισχύς, ικανότητα αυτού που την ασκεί να πετυχαίνει την υπακοή των υπολοίπων.

Αυτό είναι μια προσέγγιση που πιστεύω ότι είναι καλή. Και φυσικά, είναι αληθινή γιατί εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα, το εννοιολογικό πρόβλημα της ίδιας της ‘‘διεύθυνσης’’ η οποία δεν είναι ένα ποινικό παράπτωμα με τη στενή έννοια του όρου. Είναι μια κοινωνική σχέση. Και μέσα από τον τρόπο που προσδιορίζει τη δομή μιας οργάνωσης, βγαίνει και ένα συμπέρασμα και για τους ίδιους τους σκοπούς της ίδιας της δράσης. Είναι άλλο πράγμα ένα προσωποκεντρικό σύστημα πολιτικό και άλλο πράγμα είναι μια οριζόντια κοινωνική οργάνωση. Και επίσης, έχει λάβει υπ’ όψιν του ο κ εισαγγελέας από ό, τι βλέπω και μια κατάθεση δικού μας μάρτυρα, που λέει ότι και να προσπαθούσε κάποιος να μας επιβληθεί, δεν θα τα κατάφερνε γιατί είμαστε αναρχικοί και είμαστε ενάντια στην ιεραρχία. Αυτό είναι ένα καλό προηγούμενο.

Η άλλη θετική πρόταση είναι αυτή που αφορά εμένα στην οποία αναφέρει ο κ. εισαγγελέας κάτι που είναι ορθό και πιστεύω ότι πρέπει να γίνει ‘‘πυξίδα’’ για όλες τις αποφάσεις που βγαίνουν σε αυτά τα δικαστήρια σε αντίστοιχες υποθέσεις και κυρίως στις δικές μας.

Δηλαδή ‘‘ότι η ποινική ευθύνη δεν πρέπει να είναι συλλογική για όλα τα μέλη της οργάνωσης’’. Και επεξηγεί ότι όταν κάποιος αποδέχεται – δηλαδή εγώ – ‘‘ότι ήταν μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, ότι έχει ενταχθεί σε αυτόν, άρα θεωρήθηκε ότι ήταν συνυπεύθυνη για την παράνομη δράση της οργάνωσης, ότι συνυπέγραψε πολλές προκηρύξεις του Επαναστατικού Αγώνα’’, η λογική αυτή κατά τη γνώμη μου δεν είναι ορθή γιατί το αδίκημα της ένταξης σε ‘‘τρομοκρατική’’ οργάνωση είναι αυτοτελές και δεν μπορεί από μόνη της να αποτελεί απόδειξη ότι το συγκεκριμένο γνωστό ενταγμένο μέλος στην οργάνωση,

ότι τέλεσε όσες άλλες παράνομες πράξεις τέλεσαν άλλα άγνωστα μέλη της οργάνωσης. Δηλαδή,  η ποινική ευθύνη δεν μπορεί να είναι συλλογική για όλα τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης’’.

‘‘Επίσης, δεν μπορεί να είναι συλλογική ούτε για τα μέλη της οικογένειας’’, λέει παρακάτω. Αλλά αυτό το στηρίζει γιατί εκ των προτέρων έχει δεχθεί την ενοχή του Μαζιώτη ως ‘‘συναυτουργού’’. Που σημαίνει ‘‘συμβιώνεις με έναν συν-αυτουργό, δεν μπορείς εσύ να χρεώνεσαι τις πράξεις του συναυτουργού’’. Εδώ είναι το λάθος όσον αφορά την οπτική του για τον Μαζιώτη. Τα ίδια θα έπρεπε να λεχθούν, επεκτατικά. Να επεκταθεί αυτός ο συλλογισμός και για τον ίδιον (τον Μαζιώτη).

Δηλαδή ο Μαζιώτης έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη, έχει υπερασπιστεί πολιτικά όπως εγώ τις ενέργειες της οργάνωσης και καταλήγει ότι είναι ένοχος για συναυτουργία χωρίς στοιχεία, με βάση το γεγονός ότι είναι μέλος. Το επιπλέον τώρα ‘‘στοιχείο’’ που παρουσιάζεται από τη διαδικασία και από τον κ. εισαγγελέα στην πρότασή του για την ενοχή του Μαζιώτη στην ΤτΕ, ποιό είναι;

Βρέθηκε λέει, το αποτύπωμα του Μαζιώτη στο μισθωτήριο του γκαράζ. Στο γκαράζ βρέθηκε η σχάρα του αυτοκινήτου που υποθέτουμε τώρα ότι έχει αποδειχθεί ότι είναι του NISSAN. Άρα από το γκαράζ και το μισθωτήριο πήγαμε στην ΤτΕ, άρα ήταν ο Μαζιώτης στην ΤτΕ!

Είπα και στον πρώτο σχολιασμό ότι έχει ένα ‘‘λογικό’’ άλμα αυτό. Δηλαδή υπάρχουν κάποια ενδιάμεσα στάδια. Τα ενδιάμεσα στάδια απουσιάζουν. Δηλαδή η συμμετοχή ενός ανθρώπου στην ενέργεια δεν προϋποθέτει κάποια μαρτυρία; Κάποιο DNA; Κάποιο αποτύπωμα; Κάτι τελοσπάντων.  Προϋποθέτει κάτι. Αυτό το κάτι απουσιάζει.

Και λογικό είναι να θεωρεί ο Μαζιώτης και εγώ το ίδιο αντιλαμβάνομαι ότι επιχειρείται μια ‘‘εξισορρόπηση’’ όσον αφορά τις κατηγορίες, ανάμεσα δηλαδή στα ‘‘καλά’’ που είπα  και αφορούν στην απαλλαγή από την κατηγορία της ‘’διεύθυνσης’’ και την δική μου απαλλαγή και σε μια πρόταση η οποία είναι καταπέλτης για τον Μαζιώτη. Μια πρόταση που καταλήγει στα ισόβια. Ο στόχος είναι να παραμείνουν τα ισόβια.

Εγώ δεν βλέπω τίποτα άλλο παρά ένα πολιτικό διακύβευμα γιατί στην πραγματικότητα στοιχεία που να αποδεικνύουν τη συμμετοχή του Μαζιώτη εκεί, όντως δεν υπάρχουν.

Τώρα βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι ίσως υπάρχει κάποιος στην έδρα να σκέφτεται αυτά που έλεγε και ο κ. Λιόγας παλιά: ‘‘Αναλάβατε την πολιτική ευθύνη, γιατί δεν αναλαμβάνετε  και ποινικά τις πράξεις’’;

Άμα σε κάθε οργάνωση έβγαινε ο καθένας και έλεγε ‘‘εγώ έκανα αυτό, ο άλλος έκανε το άλλο και άλλος το παρ’ άλλο’’, δεν θα ήταν οργάνωση και συλλογικότητα αυτό, ούτε πολιτική ομάδα. Δεύτερον, θα μπορούσε να πει κάποιος, ‘‘και τις απαλλοτριώσεις τραπεζών γιατί τις αναλαμβάνετε και δεν αναλαμβάνετε και αυτό’’; Όμως οι απαλλοτριώσεις  τραπεζών δεν είναι ενέργειες αυτές καθ’ εαυτές πολιτικές. Δεν είναι πολιτική προπαγάνδα του Επαναστατικού Αγώνα. Είναι επικουρικές ενέργειες στις οποίες πάει ο άλλος με μια περούκα στο τέλος – τέλος. Και υπάρχει και το άλλο ζήτημα, ότι εκεί μέσα διαδραματίζονται σκηνές και γεγονότα που κάποιος πρέπει να τα εξηγήσει  και να τα αποκρούσει. Και επειδή ο άλλος είναι με το πρόσωπό του εκεί, βγαίνει και λέει, ‘‘εντάξει, εγώ ήμουνα. Αλλά αυτό που λέγεται εδώ όι έγινε μέσα στην τράπεζα, δεν ισχύει’’. Πρέπει να υπερασπιστείς και μια διαδικασία που γίνεται στην τράπεζα. Το ότι γίνεται, για παράδειγμα μια απόπειρα ανθρωποκτονίας. Για παράδειγμα, το ότι ασκήθηκε υποτίθεται, βία σε υπαλλήλους. Για παράδειγμα, ήταν βίαιη η ληστεία ή δεν ήταν; Στράφηκε ενάντια σε κάποιους άλλους;

Όλα αυτά είναι αθροιστικά ενός συμπεράσματος. Κάποια γεγονότα τα υπερασπίζεσαι και κάποια πρέπει να τα αντικρούσεις επειδή είναι αναληθή.

Στις ενέργειες, αν ο καθένας έβγαινε και έλεγε ότι ήταν ο τάδε, ο δείνα ή ο παρ’ άλλος, ε, δεν είναι οργάνωση αυτό. Είναι γαϊτανάκι. Οπότε η σιωπή μας για το ποιός έκανε τι, είναι πολιτική επιλογή.

Επίσης, όσον αφορά το ζήτημα των στοιχείων που υποτίθεται ότι είναι συντριπτικά κατά τον κ. εισαγγελέα για να τον θεωρήσετε ένοχο, ότι ήταν ο ‘‘φυσικός αυτουργός’’ στη ΤτΕ – ένα αποτύπωμα στο μισθωτήριο του γκαράζ του Βύρωνα –, να βάλω εγώ ένα ερώτημα: Αν υποθέσουμε πως δεν ήταν αυτό το γκαράζ που φτιάχτηκαν τα εκρηκτικά. Πού το ξέρει αυτό ο κ. εισαγγελέας; Και αν υποθέσουμε ότι δεν είναι αυτός ο χώρος που μπήκε το NISSAN και μπορεί από κάπου αλλού να πήγε η σχάρα εκεί γιατί κάποιος ήθελε να την χρησιμοποιήσει – αν ήταν η ίδια. Γιατί άκουσα τον κ. Παπαβασιλόπουλο, και κανένας δεν τον ρώτησε αν αναγνώρισε ότι η σχάρα ήταν δική του. Από το δικαστήριο δεν του έγινε τέτοια ερώτηση. Προανακριτικά μπορεί να του έγινε, αν ήταν δικιά του ή δεν ήταν δικιά του. Αλλά και ο άνθρωπος, με βάση έναν λογικό συνειρμό λέει, ‘‘αφού το αυτοκίνητό μου ήταν στην ΤτΕ και αφού το αυτοκίνητό μου είχε σχάρα και αφού σχάρα δεν βρέθηκε στον τόπο της έκρηξης και αφού λέει ότι βρέθηκε εκεί αυτή η σχάρα που συνδέεται με την οργάνωση που έκανε αυτήν την ενέργεια, άρα δικιά μου θα είναι’’. Εγώ δεν το έχω αυτό λυμένο, αν ήταν σίγουρα δικιά του.  

Στη διαδικασία δεν ρωτήθηκε ο κ Παπαβασιλόπουλος. Αν ρωτηθεί η κ. γραμματέας μπορεί να δει αν έχει γραφτεί στα πρακτικά. Ρωτήθηκε από κανέναν (ο κ. Παπαβασιλόπουλος), ‘‘ήταν δικιά σου αυτή η σχάρα’’; Ρωτήθηκε για το αυτοκίνητο. Ο ίδιος μιλούσε μόνο για το αυτοκίνητο. Και ας υποθέσουμε ότι ήταν του κ Παπαβασιλόπουλου η σχάρα. Πού ξέρουμε ότι έφυγε από αλλού για να πάει εκεί; Πού ξέρουμε ότι δεν την ήθελε κάποιος άλλος για να την χρησιμοποιήσει  για να την βάλει π.χ. σε ένα άλλο αυτοκίνητο; Για να του αλλάξει την μορφή ή για να κουβαλήσει κάτι άλλο. Χίλια δυο… μπορεί κάποιος να υποθέσει.

Πού ξέρουμε αν ο Μαζιώτης ήταν στην ενέργεια στις 10/4/2014; Από πού ξέρουμε ποιος ήταν και ποιος δεν ήταν;

Επίσης το άλλο ερώτημα που μπαίνει είναι το εξής: Ας υποθέσουμε ότι αυτός (ο Μαζιώτης) νοίκιασε το γκαράζ και η σχάρα ήταν του Παπαβασιλόπουλου. Από πού προκύπτει η κατοχή και η κατασκευή των εκρηκτικών; Βρέθηκαν στο γκαράζ εκρηκτικά που υποτίθεται, νοίκιασε και κατείχε ο Μαζιώτης; Βρέθηκε ANFO;

Δεν βρέθηκε τίποτα. Μία σχάρα μόνο βρέθηκε. Και ας υποθέσουμε ότι είχαν βρεθεί εκρηκτικά εκεί μέσα. Η κατοχή εκρηκτικών σε μια οργάνωση σημαίνει συναυτουργία στην πράξη της έκρηξης;

Με βάση αυτή την λογική, οποιοσδήποτε κατείχε κάτι σε έναν χώρο μιας οργάνωσης που μπορεί να είναι όπλα, εκρηκτικά ή να έχει πρόσβαση σε αυτόν τον χώρο, θα έπρεπε να καταδικάζεται ως φυσικός αυτουργός και συναυτουργός για τα πάντα. Έχει τεράστια απόσταση το ένα από το άλλο. Δεν είναι μόνο θέμα νομικό, είναι κοινή λογική. Μια οργάνωση έχει διάφορους ανθρώπους, ο καθένας κάνει κάτι διαφορετικό. Πού ξέρετε ποιος κάνει τι; Και δεν είναι δουλειά μας να απαντήσουμε σε αυτό. Γιατί αυτό κάνουν όλες οι οργανώσεις, όχι μόνο εμείς.

Επίσης σε σχέση με αυτό, θέλω να πω και το άλλο γιατί με έχει απασχολήσει. Νομικός δεν είμαι, μπορεί να αντιδράσετε. Λέει ο Μανωλεδάκης στη Γενική Θεωρία ‘‘Ποινικό Δίκαιο’’, ‘‘όλες οι πράξεις που οδηγούν στην πραγμάτωση της φυσικής αυτουργίας δεν μπορούν αντικειμενικά να αποτελούν και συμμετοχή σε αυτήν’’. Αυτό είναι μια ανάλυση που έχει στο ‘‘Γενικό Ποινικό Δίκαιο’’ για τη συναυτουργία.

Εγώ διακρίνω μια σκοπιμότητα εδώ. Υπάρχει και μια άλλη προσέγγιση για να εξηγηθεί γιατί λέει αυτά ο κ. εισαγγελέας: Η διεύρυνση των ορίων του αξιοποίνου. Δηλαδή, με βάση ένα μικρό στοιχείο που μπορεί να ερμηνευτεί ως στοιχείο συμμετοχής κάποιου όχι μόνο στην γενικότερη λειτουργία μιας οργάνωσης, αλλά ως ‘‘στοιχείο’’ της ενοχής του για την πραγματοποίηση της τελικής πράξης. Αυτό κατά τον Μανωλεδάκη είναι απάλειψη των ορίων ανάμεσα στην φυσική αυτουργία και την συμμετοχή, με τη λογική των ‘‘ισοδύναμων πράξεων’’ που θεωρητικά (σε εισαγωγικά) ‘‘καταλήγουν στο αποτέλεσμα’’.

Κάνει αυτός (ο Μανωλεδάκης) μια ανάλυση για τις υποκειμενικές θεωρίες. Καταλαβαίνω αρκετά αλλά όχι όλα γιατί δεν είμαι νομικός. Αλλά αυτό που καταλήγει, κάποιος με βάση αυτές τις θεωρίες είναι η έννοια του ‘‘ενιαίου αυτουργού’’, που λέει πως ‘‘όταν κάποιος με κάποιο τρόπο συμβάλλει σε μια συγκεκριμένη στιγμή να γίνει κάποια πράξη, αυτό σημαίνει ότι είναι συναυτουργός στα άπαντα’’. Ο Μανωλεδάκης αυτό το ορίζει ως κατάφωρη αντίθεση με τις βασικές αρχές του ποινικού δικαίου. Δεν ξέρω τι κάνει ο κ. εισαγγελέας.

Οπότε καταλήγει αυτός ο άνθρωπος (ο Μανωλεδάκης), ‘‘στην συναυτουργία όπως και την συμμετοχή με την στενή έννοια του όρου, εφαρμόζεται το άρθρο 130 του Κ.Π.Δ. που καθορίζει την αρμοδιότητα επί της συμμετοχής’’. Ποιά αρμοδιότητα είχε ο Μαζιώτης στην ΤτΕ; Ποιά συγκεκριμένα; Τι έκανε; Και πώς αποδείχτηκε αυτό;

Γενικώς και αορίστως ήταν εκεί, επειδή βρέθηκε ένα αποτύπωμα στο μισθωτήριο του γκαράζ στο Βύρωνα; Αυτά είναι ζητήματα λογικής, δεν είναι μόνο θέματα νομικής γνώσης.

Έχουμε περάσει και από  άλλα δικαστήρια. Και σας είπα ότι με βάση αυτήν την λογική, θα έπρεπε να καταδικαστούν συλλήβδην ως φυσικοί αυτουργοί άνθρωποι για ό, τι έκανε μία οργάνωση γιατί βρέθηκαν στοιχεία που έδειχναν ότι είχαν

κάποια σχέση με έναν χώρο ή κρατούσαν έναν χώρο, που δεν ήταν και άδειος στο

τέλος-τέλος;

Πιστεύω ότι εμείς στα δικαστήριά μας στα οποία έχουμε ζήσει αρκετά πράγματα και για να πω την αλήθεια, πάντα ξεκινάμε με μια – να το πω – καλή διάθεση, ότι αυτή την φορά δεν θα έχουμε αυτά τα ‘‘νοητικά’’ και ‘‘λογικά’’ άλματα, να καταδικαζόμαστε ως ‘‘φυσικοί αυτουργοί’’ όπως κάνανε με εμένα στην δίκη μου για την ΤτΕ. Πάντα ξεκινάμε με μια καλή διάθεση ότι μπορούν να επιλυθούν κάτι τέτοια ζητήματα. Και μάλιστα, ο τρόπος που σταθήκαμε σε αυτή τη δίκη, με την πολιτική διάσταση που δώσαμε, δεν το κάναμε γιατί θέλουμε να μιλάμε πολύ. Αντιθέτως, ίσα-ίσα που είναι και κουραστικό να μιλάς σε όλα τα δικαστήρια και να πρέπει να αναπτύξεις και να εξαντλήσεις όλα τα ζητήματα.

Επειδή μίλησα πριν για διεύρυνση του αξιοποίνου – γιατί εκεί είναι ένα ερώτημα για το τι ακριβώς κάνει ο κ. εισαγγελέας – , είναι για μας ένα ζήτημα από την αρχή κάθε δίκης σε κάθε υπόθεση. Με βάση τον 187Α έχουμε μία πρώτη διεύρυνση του αξιοποίνου. Όλα είναι επιβαρυντικά. Τα πάντα. Ό, τι και να κάνεις είναι επιβαρυντικό. Και μάλιστα όλα γίνονται ‘‘με τρόπο και σε έκταση’’ κλπ. κλπ, και επαναλαμβάνεται αυτό εσαεί. Αυτό συνιστά την αρχική διεύρυνση του αξιοποίνου με βάση τον 187Α. Στην συνέχεια προχωρά παραπέρα η διεύρυνση του αξιοποίνου λόγω ανάληψης της πολιτικής ευθύνης. ‘‘Ανέλαβες; Αυτό θα αντιμετωπιστεί επιβαρυντικά’’. ‘‘Γιατί όχι μόνο τα κάνεις, τα υπερασπίζεσαι κιόλας’’.

Όσον αφορά εμένα, όπως είπε και ο σύντροφος Ν. Μαζιώτης, αν στην πρώτη σύλληψή μου είχα πει ότι δεν είμαι μέλος της οργάνωσης και ήμουν και έγκυος, θα είχα φύγει από το 2010. Ήταν πολιτική μου επιλογή. Γιατί; Γιατί είμαι πεπεισμένη για το δίκαιο αυτής της δράσης και της οργάνωσης. Είναι πολιτικό το ζήτημα.

Δεύτερη περίπτωση διεύρυνσης του αξιοποίνου λοιπόν, γίνεται με βάση την ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Με βάση την ανάληψη πολιτικής ευθύνης έχω καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη. Και ο Μαζιώτης το ίδιο. Με βάση αυτό. Και με βάση το γεγονός ότι υπερασπιστήκαμε την οργάνωση που συμμετείχαμε. Και την πολιτική διάσταση, και την πολιτική υπόσταση, και τους πολιτικούς στόχους, την πολιτική προοπτική που βάζει στην κοινωνία η οργάνωσή μας. Αυτό το πληρώνουμε με τη διεύρυνση του αξιοποίνου.

Άλλο πράγμα να μην αναλαμβάνεις και άλλο πράγμα να αναλαμβάνεις την πολιτική ευθύνη. Και παραπέρα διεύρυνση του αξιοποίνου έχουμε με την ποινική αντιμετώπιση για τα ‘‘εγκλήματα εκ του αποτελέσματος’’, όπως είναι το άρθρο 270 Π.Κ (για την έκρηξη). Έχει εξαντληθεί η αυστηρότητα των δικαστηρίων πάνω μας λόγω των εκρήξεων. Γιατί; Γιατί ο Επαναστατικός Αγώνας τι έκανε; Έβαζε βόμβες. Και λένε: ‘‘ Εβαζες βόμβες μέχρι το ’10, πήγες σε ένα δικαστήριο και δεν καταδικάστηκες σε ισόβια, καταδικάστηκες σε 50 χρόνια. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζεις και υπερασπίζεσαι, βγαίνεις στην παρανομία και συνεχίζεις τον αγώνα και μάλιστα μέσα σε μια συνθήκη που δεν ‘‘κουνιέται φύλλο’’. Άλλο ένα επιβαρυντικό στοιχείο. Έτσι;

‘‘ Όλη η κοινωνία σιωπά, έχει κατασταλεί, έχει ηττηθεί, έχει γονατίσει από τα

‘‘ μνημόνια’’, από την πείνα, από την ανεργία και συνεχίζετε εσείς να φωνάζετε και να κάνετε φασαρίες και να βάζετε βόμβες στο ΔΝΤ και την ΕΚΤ, στο παράρτημά της εδώ πέρα; Ισόβια’’.

Για το άρθρο 270 Π.Κ τώρα. Είναι ένας χουντικός νόμος. Ο καθένας το ξέρει αυτό. Από το 1969 υπάρχει. Ένας χουντικός νόμος ο οποίος στόχο είχε να χτυπήσει τις βομβιστικές ενέργειες που γίνονταν επί χούντας Και ο Σάκης Καράγιωργας που τον τιμούν, έβαζε βόμβες. Τον Σημίτη τον έχουν πιάσει να μεταφέρει εκρηκτικά. Και με βάση την άποψη του κ. εισαγγελέα περί αντίστασης, ναι, αυτοί ήταν τρομοκράτες.

Μαζιώτης: Και ο Χαραλαμπόπουλος, ο Βαλυράκης.

Ρούπα: Όλοι αυτοί, το ΠΑΚ τότε, το ΠΑΣΟΚ μετέπειτα, έβαζε βόμβες. Βέβαια έβαζε βόμβες – στρακαστρούκες. Αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Του Καράγιωργα η ιστορία ήταν πιο σημαντική. Το θέμα ήταν ότι υπήρχε μία αντίσταση. Αυτό λέγανε στο εξωτερικό. ‘‘Τα κάναμε για να δείξουμε ότι στην Ελλάδα υπάρχει αντίσταση’’.

Θέλανε να φέρουν την Ευρώπη προ των ευθυνών της γιατί όλοι σιωπούσανε για τον ολοκληρωτισμό του καθεστώτος στην Ελλάδα. Σιωπούσαν τα σύμμαχα κράτη της Ευρώπης. Σιωπούσαν ισχυριζόμενα ότι αφού ο ελληνικός λαός δεν αντιστεκόταν στην χούντα, γεγονός που μπορεί να ερμηνευτεί και ως αποδοχή του χουντικού καθεστώτος, στην Ευρώπη δεν μπορούσαν να αντιδρούν για λογαριασμό των Ελλήνων. Γι’ αυτό έβαζαν βόμβες.  Για να ακουστεί ότι υπάρχει μία αντίσταση στην Ελλάδα.

Και έχουμε τώρα το άρθρο 270 Π.Κ, τον ίδιο νόμο που είχανε βγάλει για αυτούς τότε, ο οποίος ισχύει και τώρα και με βάση αυτό μας καταδικάζετε ‘‘εκ του αποτελέσματος’’, από το τυχαίο.

Θα πάω τώρα στο ζήτημα της ΤτΕ γιατί εκεί έχουν ειπωθεί κεφαλαιώδη λάθη (από τον κ. εισαγγελέα). Αλλά ‘‘εκ του αποτελέσματος’’ σημαίνει ότι κάποιος που προβαίνει σε μια τέτοια ενέργεια, με βάση το άρθρο 29, έστω και από αμέλεια να προκαλέσει τραυματισμούς, σημαίνει ότι μπορεί να καταδικαστεί σε ισόβια ακόμα κι αν είναι ελαφρύς ο τραυματισμός ως αποτέλεσμα της έκρηξης.

Δηλαδή τι να έχεις σκοτώσει άνθρωπο, τι να έχει τραυματιστεί ελαφρά κάποιος, είναι το ίδιο και το αυτό. Γιατί; Γιατί ‘‘κρίνεται η επικινδυνότητα της πράξης’’. Σωστά δεν τα έχω καταλάβει; Οπότε θα καταδικαστούμε εμείς με την ίδια ποινή –  ο Μαζιώτης στην προκειμένη περίπτωση, εγώ ήδη έχω καταδικαστεί, θα δούμε τι θα γίνει στο εφετείο – σε ισόβια για τις εκδορές του Καμπαράκη και του Καλορίτη, με την ίδια ποινή που θα καταδικαζόταν κάποιος τζιχαντιστής – λέω εγώ – που μπορεί να γέμιζε ένα βανάκι με εκρηκτικά και να το έριχνε επίτηδες πάνω σε μια αγορά με κόσμο επιχειρώντας να σκοτώσει με δόλο α΄ βαθμού όσους

γίνεται περισσότερους. Και να έχουμε την ίδια ποινική αντιμετώπιση με αυτόν.

Παρά το γεγονός ότι η οργάνωση έχει πάρει 2 προειδοποιητικά τηλεφωνήματα και έχει ενημερώσει για το που είναι το αυτοκίνητο, έχει ενημερώσει για τον χρόνο, έχει δοθεί άπλετος χρόνος και έχει πει και την ποσότητα των εκρηκτικών. Που σημαίνει ότι όλοι γνωρίζανε ότι θα είναι σοβαρή η έκρηξη. Αν είναι ελεγχόμενη; Ρωτήθηκα κάποια στιγμή αν είναι ελεγχόμενη η έκρηξη. Ναι, είναι ελεγχόμενη.

Πώς δεν είναι; Πρώτη φορά τυγχάνει στην ελληνική αστυνομία να την πάρουν τηλέφωνο για βόμβα; Δεν έχει ιδέα από εκρηκτικά; Ούτε από εκρήξεις;

Και την στέλνουν σε μια ‘‘άγνωστη’’ υπόθεση να βγάλει τα μάτια της και να δει τι θα κάνει; Και πάει και βάζει μια κορδέλα στη μία άκρη της οδού Αμερικής και μία κορδέλα στην άλλη και στέλνει 2 αστυνομικούς στη μία πλευρά και άλλους 2 στην Σταδίου και μετά από 10΄ τους λέει να φύγουν γιατί κινδυνεύουν; Αφού ξέρουν ότι κινδυνεύουν γιατί αυτούς που είναι μέσα στην οδό Αμερικής δεν τους ειδοποίησαν. Αφού ήξεραν ότι υπήρχαν άνθρωποι.

Και εδώ είναι το ερώτημα. Τελικά ποιός είχε τον δόλο; Ήταν αμέλεια της αστυνομίας; Αμέλεια σημαίνει να μην ξέρεις.

 Όμως όπως είπαν οι μάρτυρες, η αστυνομία δεν τους ειδοποίησε ότι υπάρχει βόμβα. Και φυσικά δεν τους είπαν ούτε πόσα κιλά είναι, ούτε την ισχύ της. Αυτό που είπαν οι αστυνομικοί είναι το εξής: ‘‘Αυτό που συνηθίζουμε να κάνουμε όταν μας παίρνουν τηλέφωνο, είναι να κλείνουμε το στενάκι εκεί όπου έχουν βάλει τη βόμβα’’ και ό, τι είναι να γίνει, έγινε.

Έχουν ζήσει όλων των ειδών τις εκρήξεις, όλων των ειδών τις βόμβες, όλων των ειδών τα μεγέθη και δεν μπορεί κανείς να πει ότι η ελληνική αστυνομία είναι άσχετη από τέτοια περιστατικά. Ότι δεν της έχουν ξανατύχει και δεν μπορεί να κρίνει. Ε, όταν η αστυνομία γνωρίζει ότι είναι 75 κιλά εκρηκτικά, σημαίνει ότι η έκρηξη δεν θα είναι μικρή. Θα έχει μία ισχύ. Και από ό, τι αποδείχθηκε από την διαδικασία δεν ήταν και μεγάλη η περιοχή που θα έπρεπε να αποκλείσουν.

Ο υπάλληλος από την ΤτΕ είπε ότι σε 45΄- 50΄που ήταν ο χρόνος προειδοποίησης πριν την έκρηξη, όλο το κέντρο της Αθήνας θα μπορούσε να εκκενωθεί. Το είπε ο μάρτυρας, δεν το είπαμε εμείς.

Άρα το δηλώνω και το ξαναδηλώνω, δεν είναι ένα ανεξέλεγκτο γεγονός που δεν ξέρεις τα αποτελέσματα και δεν μπορείς να το ελέγξεις κλπ, κλπ.

Και να κάνω και το άλλο ερώτημα. Κατηγορείται ο άνθρωπος που έχει βάλει την φωτιά στην Πεντέλη και κάηκαν οι άνθρωποι στο Μάτι;

Με βάση τη λογική του δικαστηρίου η οποία λέει ότι ο δράστης γνωρίζει την πιθανότητα, το τυχαίο δηλαδή, να υπάρξουν θύματα λόγω της ενέργειάς του – είναι η εκδοχή του ενδεχόμενου δόλου – γιατί κατηγορούν στην περίπτωση της πυρκαγιάς στο Μάτι την περιφερειάρχη Αττικής Δούρου, πυροσβέστες και αστυνομικούς γιατί δεν κάνανε καλά τη δουλειά τους και κάηκαν 100 και πλέον άνθρωποι;

 Όμως στα δικά μας τα δικαστήρια δεν ασχολούμαστε με τις ευθύνες της αστυνομίας για τη μη εκκένωση του χώρου, γιατί δεν είναι η δουλειά της; Ενώ υπάρχει προειδοποίηση ότι θα γίνει η έκρηξη.

Στην περίπτωση της πυρκαγιάς στην Πεντέλη, μπαίνει η φωτιά και με βάση τη λογική της ‘‘δικαιοσύνης’’, πρέπει να πούνε στον δράστη, ‘‘βάζεις φωτιά σε ένα στρέμμα για να το ιδιοποιηθείς εσύ και να το περιφράξεις π.χ. Δεν φύσαγε; Ξεραΐλα δεν ήταν; Δεν ήξερες ότι δεν την ελέγχεις; Δεν ήξερες ότι θα επεκταθεί; Δεν ήξερες ότι μπορεί να καούν άνθρωποι; ‘Κρεμάστε’’ αυτόν, αλλά γιατί φωνάζετε για τις ευθύνες της πυροσβεστικής, της αστυνομίας, της περιφερειάρχη Αττικής και άλλων; ‘‘Αθώοι’’ είναι οι άνθρωποι.

Με βάση τη λογική στα δικά μας δικαστήρια, δεν θα έπρεπε καν να ζητάνε ευθύνες γι’ αυτούς. Έτσι είναι! Δεν φταίει κανένας άλλος. Μόνο αυτός που έβαλε τη φωτιά. ‘‘Κρεμάστε’’ αυτόν για όλους τους νεκρούς στο Μάτι. Όμως δεν λένε αυτό σε αυτή την περίπτωση και ορθώς.

Αλλά στα δικά μας δικαστήρια όπως είπε και ο κ. εισαγγελέας, είναι ‘‘ποινικά αδιάφορο’’ οι τυχόν ευθύνες τρίτων, της αστυνομίας π.χ, τι έκανε ή τι δεν έκανε. Δεν παίζει κανέναν ρόλο αυτό.

Η επόμενη διεύρυνση του αξιοποίνου: Ήταν συναυτουργός ο Μαζιώτης; Αποδεικνύεται ή δεν αποδεικνύεται; Αφού έχουμε ένα σωρό πράγματα, το νόμο 187Α, την ανάληψη ευθύνης, την πολιτική και κοινωνική συγκυρία, το άρθρο 270 Π.Κ και αφού έχουμε όλα αυτά, η επόμενη διεύρυνση του αξιοποίνου είναι το αποτύπωμα στο μισθωτήριο του γκαράζ. Δηλαδή λόγω του αποτυπώματος στο μισθωτήριο ‘‘καταδικάστε τον σε ισόβια’’.

Αλλά όπως μου είπε και μια γυναίκα που δεν έχει σχέση με πολιτική, το ερώτημα είναι το εξής: ‘‘Τι θα πούνε στους ανωτέρους τους αν δε καταδικαστεί σε ισόβια ο Μαζιώτης; Τον οποίο τον έχουνε βάλει στη διεθνή λίστα τρομοκρατών οι Αμερικανοί. ‘‘Τι θα πουν οι προϊστάμενοί τους στην Ευρώπη; Τι θα πουν οι προϊστάμενοί τους στην Ελλάδα; Και τι θα πουν οι προϊστάμενοί τους στην Αμερική; Στις ΗΠΑ;’’

Πρόεδρος: Συγνώμη, οι προϊστάμενοί τους όταν λέτε, εννοείτε της αστυνομίας;

Ρούπα: Όχι, των δικαστηρίων. Οι πολιτικοί προϊστάμενοι των δικαστηρίων.

Σύνεδρος: Δεν έχουμε.

Ρούπα: Σας είπα τι μου είπε μια γυναίκα που δεν ξέρει από πολιτική.

Σύνεδρος: Εσείς είπατε ότι δεν έχετε διευθυντή. Εμείς θέλετε να αποδεχτούμε αυτά που λέτε εσείς, ότι έχουμε προϊσταμένους;

Ρούπα: Όχι, δεν είπα αυτό. Σας λέω την άποψη μιας γυναίκας. Αυτό που λέω ότι μία πολιτική πίεση υπάρχει για κάποιον που έχει αναχθεί σε σημαντικό ‘‘τρομοκράτη’’ από τις ΗΠΑ, δεν ασκείται με βάση ένα τηλέφωνο που θα παρθεί. Ασκείται με βάση μια γενικότερη κοινωνική και πολιτική συνθήκη στην οποία μπορεί να συμβάλλει και η συμμετοχή της κοινωνίας. Στην εποχή μας η απουσία κοινωνικών αντιστάσεων, παίζει ρόλο.

Και πιστεύω ότι η απόφαση του 2013, του πρώτου δικαστηρίου εναντίον του Επαναστατικού Αγώνα, έχει λάβει σοβαρά υπ’ όψιν της τις τότε κοινωνικές αντιδράσεις. Ήταν άλλη η πολιτική ‘‘ατμόσφαιρα’’ στην ελληνική κοινωνία τότε, το 2010 – 2012 και άλλη η πολιτική ‘‘ατμόσφαιρα’’ σήμερα. Δεν επηρεάζει αυτό

τις αποφάσεις των δικαστηρίων; Πώς δεν τις επηρεάζει;

Όταν όλοι έχουν γονατίσει, όταν έχουν όλες οι κυβερνήσεις υποταχθεί… Το διακύβευμα σε αυτή την δίκη στο τέλος-τέλος δεν είναι οι αμυχές του Καμπαράκη και του Καλορίτη. Το διακύβευμα βγαίνει από το ερώτημα: ‘‘Χτυπάς την ΕΚΤ και το ΔΝΤ ή όχι;’’

Μαζιώτης: Κ. Λιακοπούλου (σύνεδρος) δεν υπάρχει δικαστής που να τον έχει πάρει τηλέφωνο πολιτικός και να του έχουνε δώσει εντολές;

Λιακοπούλου: Από όσο ξέρω όχι.

Μαζιώτης: Η κυρία Κλάπα το παραδέχτηκε όμως. Ότι την πήρε ο κ. Σαμαράς, ο πρωθυπουργός για την υπόθεση της Χρυσή Αυγής. Το παραδέχτηκε. Μην μας λέτε ότι δεν υπάρχουν παραδείγματα. Της το ’χα πει και εγώ και δεν μου είχε πει όχι, δεν είναι έτσι.

Ρούπα: Και η τακτική του κ. Σαμαρά τότε, ήταν κατ’ εντολή της Ε.Ε. Γιατί ο Σαμαράς συνεργαζόταν μέχρι την δολοφονία Φύσσα με την Χρυσή Αυγή και κάνανε σχέδια συγκυβέρνησης. Αλλά όταν έγινε η δολοφονία Φύσσα προκειμένου να αντιδράσει ο Σαμαράς – γιατί δεν αντιδρούσε – τον πήραν όλοι τηλέφωνο – και η Μέρκελ – και  του ’λεγαν ‘‘τι είναι αυτά που γίνονται, έχετε τους φασίστες και τους χαϊδεύετε;’’ Τότε αναγκάστηκε να πιέσει και να πάρει και την κ. Κλάπα τηλέφωνο και να τους πει να προχωρήσουν ‘‘γιατί θα μας φάνε στην Ευρώπη’’. Τώρα κατά πόσο είναι ανεξάρτητη η ‘‘δικαιοσύνη’’…

Μαζιώτης: Την εισαγγελέα διαφθοράς δεν την παίρνουν τηλέφωνα πολιτικά πρόσωπα; Για την NOVARTIS π.χ;

Ρούπα: Να πούμε για ‘‘ανεξάρτητη δικαιοσύνη’’…. Τώρα μπήκατε κ. πρόεδρε σε μεγάλα θέματα. Π.χ. ΝΟΟR 1. Μιας και μιλάμε για συμμετοχή του Μαζιώτη στην έκρηξη της ΤτΕ λόγω της ενοικίασης του γκαράζ, το οποίο μέσα δεν είχε τίποτα.

Πρόεδρος: Να σας πω. Να μιλήσετε όσον αφορά την δική μας δίκη και υπόθεση.

Ρούπα: Δεν αφορά το ΝΟΟR 1 την δική μας δίκη; Να κάνω μία σύγκριση. Πρόκειται για κατοχή του πλοίου που είχε δύο τόνους ηρωίνη. Και το ΝΟΟR 1 είναι στην κατοχή του Μαρινάκη. Είναι πλοίο του Μαρινάκη και αυτός απαλλάχτηκε. Όταν κάνανε έφεση δύο εισαγγελείς γυναίκες που είχαν αναλάβει την υπόθεση και ήθελαν να διωχθεί ο Μαρινάκης, τελικά μετατέθηκαν. Αυτό δεν είναι πίεση στη ‘‘δικαιοσύνη’’;

Συνήγορος: Μάρτυρες πεθάνανε.

Ρούπα: Μάρτυρες πεθάνανε.

Πρόεδρος: Μετατέθηκαν (εισαγγελείς);

Ρούπα: Μετατέθηκαν. Αυτό δεν είναι πίεση προς την ‘‘δικαιοσύνη’’; Είναι!

Σύνεδρος: Να μας μεταθέσουνε.

Ρούπα: Ε, άμα σας μεταθέσουνε, στυλώστε τα.

Σύνεδρος: Μακάρι να μας μεταθέσουνε.

Ρούπα: Σε περίπτωση που σας βάλλουν σε μια τέτοια υπόθεση και τα ‘‘στυλώσετε’’, αυτό δεν είναι κακό! Αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση (ΝΟΟR 1), την μία την μεταθέσανε από τον Πειραιά, την πήγανε στην Αθήνα, η άλλη δεν ξέρουμε πού πήγε. Τώρα έγινε αναίρεση στην απόφαση για να επανεκινηθεί η

διαδικασία ενάντια στον Μαρινάκη.

Μαζιώτης: Τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου ποιός τον διορίζει κ. πρόεδρε; Ο υπουργός Δικαιοσύνης.

Πρόεδρος: Υπάρχει μια διαδικασία που τη γνωρίζετε.

Μαζιώτης: Ναι, αυτός είναι ο πολιτικός σας προϊστάμενος στην πραγματικότητα. Και τους νόμους τους επιβάλλουν για να τους εφαρμόσετε. Θέλετε δεν θέλετε.

Πρόεδρος: Τους νόμους τους επιβάλλουν οι βουλευτές.

Ρούπα: Μην κοροϊδευόμαστε κ. πρόεδρε. Στην υπόθεση ΝΟΟR 1 πίεση πολιτική υπήρχε. Μιλάμε για έναν πλούσιο εφοπλιστή. Και 2 τόνους ηρωίνη να κουβαλάνε με το πλοίο του, θα πει ‘‘εγώ δεν ήξερα τίποτα’’ οπότε απαλλάσσεται. Έτσι είναι αυτά.

Οι φυλακές είναι γεμάτες από φτωχοδιάβολους για διακίνηση μέχρι και λίγων γραμμαρίων, για τα οποία μπορεί κάποιος να καταδικαστεί ισόβια.

Ο Μαρινάκης είναι ο Μαρινάκης, ποιος θα τον πειράξει; Αυτό αποδεικνύει την ταξικότητα της ‘‘δικαιοσύνης’’ και στα δικαστήρια και στην πολιτική και σε όλα. Σε όλη την κοινωνία. Μπορεί να εγκληματεί όποιος έχει ισχύ, αλλά είναι αδιανόητο να παραβαίνει τον νόμο όποιος δεν έχει ισχύ.

Με την άλλη την περίπτωση, το πλοίο με τα εκρηκτικά. Μιλάγαμε για κατοχή. Με το αποτύπωμα στο μισθωτήριο του γκαράζ ο Μαζιώτης πάει συναυτουργός στην έκρηξη. Στο πλοίο Ανδρομέδα όπου βρήκαν πόσους τόνους εκρηκτικά – έφυγε από την Τουρκία για να πάει στην Λιβύη –, πιάνουν το πλοίο αλλά ούτε εγκληματική οργάνωση προκύπτει ούτε ποιος είναι υπεύθυνος για τα εκρηκτικά προκύπτει. Κανένας δεν ήξερε τίποτα. Δηλαδή στην μία περίπτωση κατέχει κάποιος ένα πλοίο που κουβαλάει 2 τόνους ηρωίνη καθαρή, στην άλλη περίπτωση κάποιος κατέχει πλοίο που κουβαλάει τόνους εκρηκτικά και οι κάτοχοι των πλοίων όπως και αυτοί που ναυλώνουν τα πλοία λένε ‘‘εγώ δεν ήξερα τίποτα’’ και αθωώνονται. Δηλαδή με βάση αυτήν την λογική καταδικάζεται ο Μαζιώτης γιατί είχε το αποτύπωμα στο μισθωτήριο του γκαράζ στο οποίο βρέθηκε η σχάρα. Γι’ αυτό το φέρνω σαν παράδειγμα. Στα άλλα δικαστήρια γιατί απαλλάσσονται; Ούτε καν για κατοχή δεν καταδικάζονται οι ιδιοκτήτες των πλοίων.

Μαζιώτης: Προφανώς αυτό που εσείς ονομάζετε ‘‘τρομοκρατία’’, δηλαδή ο αγώνας εναντίον του καθεστώτος έχει μεγαλύτερη ποινική απαξία από το εμπόριο ναρκωτικών, από τη σωματεμπορία. Είναι πιο απαξιωμένη ποινικά η δράση ενάντια σε μισητούς για τους λαούς θεσμούς από το να πουλάς ναρκωτικά και να κάνεις σωματεμπορία – trafficking.

Πρόεδρος: Καθένας που έχει γίνει δικαστής και εισαγγελέας αναλαμβάνει το κομμάτι που του αναλογεί. Πρέπει να ολοκληρωθεί μια διαδικασία και να εκδοθεί σωστά μία απόφαση. Από ’κει και πέρα να αναφέρουμε το NOOR 1 και το ένα και το άλλο….

Ρούπα: Εγώ συγκρίνω τις περιπτώσεις αυτές γιατί σε αυτές ούτε για κατοχή δεν καταδικάζονται οι ιδιοκτήτες των πλοίων. Ενώ εδώ ο κ. εισαγγελέας προτείνει καταδίκη του Μαζιώτη για κατοχή και κατασκευή εκρηκτικών, χωρίς καν να υπάρχουν εκρηκτικά στο γκαράζ, ούτε και να αποδεικνύεται κατασκευή εκρηκτικών. Στις άλλες περιπτώσεις ούτε για κατοχή δεν πήγαν οι πλοιοκτήτες. Δεν έχει μια τεράστια αναντιστοιχία αυτό το πράγμα;

Όσον αφορά την διεύρυνση του αξιοποίνου. Και μη μου πείτε ότι αυτό δεν επηρεάζει αυτούς που ανεβαίνουν να δικάσουν στις έδρες: Το ότι όλοι οι πολιτικοί βγαίνουν στα κανάλια τελευταία και μιλάνε για την απαξία της ‘‘τρομοκρατίας’’. Μέχρι που άκουσα και αυτό ‘‘το να σκοτώσει κάποιος 2 – 3 ανθρώπους  δεν συγκρίνεται, με το να έχει σκοτώσει κάποιους πολιτικούς , γιατί στρέφεται ενάντια στο πολίτευμα και το ό,τι στρέφεται ενάντια στο πολίτευμα έχει τη μεγαλύτερη απαξία’’. Δηλαδή το ότι είναι πολιτικός αντίπαλος του καθεστώτος. Αυτό είναι που δίνει την ‘‘απαξία’’ και τη διεύρυνση του αξιοποίνου.

Πρόεδρος: Εγώ θα ήθελα να πω ότι εγώ δεν βλέπω τηλεόραση και δεν επηρεάζομαι και προφανώς δεν θεωρώ ότι επηρεάζεται και όλη η σύνθεση του δικαστηρίου. Προχωρήστε.

Ρούπα: Πάμε στην ΤτΕ τώρα. Στην ΤτΕ ο κ. εισαγγελέας, μας βάζει λόγια στο στόμα.

Πρόεδρος: Έχετε την δυνατότητα να πείτε πολύ περισσότερα για να ενισχύσετε την άποψή σας.

Ρούπα: Άμα δεν έλεγε αυτά που είπε, δεν θα έλεγα αυτά που λέω. Θα πρέπει να διευκρινίσω κάποια πράγματα. Ο κ. εισαγγελέας επαναλαμβάνει 2 – 3 φορές ότι οι σωματικές βλάβες του Καμπαράκη και Καλορίτη δεν είναι σοβαρές. Παρ’ όλα αυτά στην πρότασή του για την καταδίκη του Μαζιώτη μιλά για ‘‘επικίνδυνες σωματικές βλάβες’’.

Στην ακροαματική διαδικασία λέει ο κ. εισαγγελέας, ‘‘η Παναγιώτα Ρούπα και ο Νίκος Μαζιώτης έκαναν πολλές ερωτήσεις όσον αφορά τις επικρατούσες συνθήκες υπό τις οποίες υπέστησαν τον τραυματισμό οι πιο πάνω υπάλληλοι’’ – αυτό το είπε και ο σύντροφος πριν – ‘‘υποστήριξαν ότι οι υπάλληλοι αυτοί ενημερώθηκαν από τους αστυνομικούς’’ – ότι εμείς υποστηρίξαμε ότι ενημερώ-θηκαν από τους αστυνομικούς – ‘‘και από υπαλλήλους άλλων εταιρειών για την επικείμενη έκρηξη, αλλά κατά παράβαση του κανονισμού της ΤτΕ –  από υπαιτιότητά τους’’ είτε δεν αποχώρησαν από την τράπεζα όπως έκαναν οι υπάλληλοι άλλων εταιρειών είτε δεν κατέβηκαν στο υπόγειο της τράπεζας οπότε δεν θα τραυματίζονταν’’. Και λέει παρακάτω: ‘‘Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν επιφέρουν καμία επιρροή στις αξιόπιστες πράξεις που αποδίδονται στον Μαζιώτη, αφού ουδεμία διάταξη νόμου προβλέπει την άρση του αξιοποίνου για αυτό τον λόγο’’.

Το συμπέρασμα: Απ’ όσα αναφέρθηκαν συνάγεται ότι ο Μαζιώτης από κοινού με άλλους δράστες ή μέλη προμηθεύτηκαν εκρηκτικές ύλες και πήγε και τα έβαλε

στην ΤτΕ. Αυτό καταλήγει στην συναυτουργία. Τι έγινε τώρα σε αυτή την διαδικασία: Μέσα σε αυτή την διαδικασία εννοείται, ότι εμείς δεν είπαμε ποτέ κάτι τέτοιο και θα κάνω και ένα αίτημα, αν γίνεται, να έρθουν και τα πρακτικά όπως τα έγραψε η κ. γραμματέας. Μπορούν να διαβαστούν τα πρακτικά, τι έχει πει ο καθένας;

Εγώ θυμάμαι ένα μεγάλο μέρος των τοποθετήσεων των μαρτύρων, άκουσα και ξανάκουσα ορισμένες για να έχω πιο σαφή εικόνα για το τι ακριβώς είπαν σε συγκεκριμένες ερωτήσεις της έδρας και πουθενά δεν προκύπτει ότι όχι μόνο δεν είπαμε εμείς ότι ενημερώθηκαν οι υπάλληλοι από την αστυνομία, αλλά ούτε αυτοί είπαν ότι ενημερώθηκαν από την αστυνομία. Πλην του Ντάνου ο οποίος μιλούσε με την αστυνομία για το αυτοκίνητο στην είσοδο της ΤτΕ και τον είχε ενημερώσει ο Τζιρίτας ο οποίος είδε την τοποθέτηση του αυτοκινήτου. Και παρεπιπτόντως, ο Τζιρίτας δεν μας διαφώτισε για το ποιοι ήταν οι δράστες. Ο Τζιρίτας πήρε τηλέφωνο τον Ντάνο και του είπε ‘‘εδώ υπάρχει ένα ύποπτο συμβάν. Ήρθαν κάποιοι με ένα αυτοκίνητο, το άφησαν μπροστά από την ΤτΕ και βγήκε ο οδηγός φορώντας κράνος από το αυτοκίνητο και έφυγε με μία μηχανή’’. Ειδοποίησαν την αστυνομία, η αστυνομία δεν ήξερε τίποτα και συνεχίστηκε η συζήτηση. Και μετά σε επόμενα τηλέφωνα από τους υπαλλήλους έγινε ενημέρωση ότι αυτό έχει εκρηκτικά.

Κανένας από τους security δεν ήξερε πότε θα εκραγεί. Κανένας δεν ήξερε πόσο είναι το χρονικό περιθώριο. Μπορώ να σας διαβάσω ακριβώς τι έχουν πει οι άνθρωποι. Και άμα θέλετε πάρτε και τα πρακτικά και ξανακοιτάχτε τα. Γιατί όντως, απ’ ό, τι φαίνεται, αναρωτιέται κανείς ‘‘τους κουβαλάμε τσάμπα τους μάρτυρες, τσάμπα τρώγαμε τον χρόνο μας και τους ρωτάγαμε’’ κλπ.

Ο Καμπαράκης είδε το αυτοκίνητο παρκαρισμένο και του έγιναν ερωτήσεις:

‘‘ Έχετε εσείς αρμοδιότητα να διώχνετε αυτοκίνητα; Ήταν περίεργο το αυτο-κίνητο, δεν σας κίνησε την περιέργεια κλπ;’’ Είπε ‘‘όχι, σταθμεύουν αυτοκίνητα γιατί υπάρχουν τα μαγαζιά γύρω-γύρω’’. Δεν τους έκανε καμία εντύπωση το αυτοκίνητο. Ερώτηση της κ. προέδρου προς τον κ. Καμπαράκη: ‘‘Δεν είχατε επίσημη ενημέρωση;’’ Απάντηση: ‘‘ Όχι, δεν είχαμε ενημέρωση από κανέναν’’. Μόλις κατέβασε το ρολό ο κ. Καμπαράκης έγινε η έκρηξη. Ερώτηση από τον Μαζιώτη στον Καμπαράκη: ‘‘Θα έπρεπε να είχατε ειδοποιηθεί από την αστυνομία;’’ Απάντηση: ‘‘ Ναι, αφού το ήξεραν’’ Αφού το ήξεραν έπρεπε να ειδοποιούσαν. ‘‘Και με ποιο τρόπο θα έπρεπε να σας ειδοποιήσει η αστυνομία;’’ ‘‘Αν ήξεραν τον χρόνο, ποιο χρονικό περιθώριο είχαν, θα έπρεπε να έρθουν να ειδοποιήσουν’’. Αυτά είπε ο Καμπαράκης ο οποίος δεν ήταν και ο περισσότερο ‘‘διαχυτικός’’ μάρτυρας. ‘‘Τι κάνανε μετά την έκρηξη;’’ ‘‘ Πήγαμε να πλυθούμε και συνεχίσαμε την δουλειά μας’’. Για εκδορές μιλούσανε.

Ο κ. Σιώτος είχε ξεκινήσει να πάει στην δουλειά του, βρήκε τα μπλόκα της αστυνομίας, παρέκαμψε τα μπλόκα, πέρασε με το αυτοκίνητό του πίσω από την παλαιά βουλή, έφτασε πριν την Κολοκοτρώνη, κατέβηκε και πήγε με τα πόδια. Φτάνει στον αστυνομικό, τον ρωτάει ‘‘τι γίνεται’’, του λέει αυτός ‘‘θα σκάσει (η βόμβα) σε λίγο. Είναι εκεί, αυτό το αμάξι. Το βλέπεις; Σε 5΄ λεπτά θα σκάσει’’. Τρελαίνεται αυτός γιατί μέχρι τότε δεν ήξερε τίποτα. Και παίρνει τηλέφωνο τον Καμπαράκη και εκείνη την ώρα τους ενημερώνει από απέναντι ο Τζώρτζης (ή ο Μουστρούφας). Βγήκε έξω από την πόρτα του CITIY LINK και λέει στον Καμπαράκη, ‘‘μπες μέσα, θα σκάσει’’.

Ταυτόχρονα παίρνει τον Καμπαράκη ο Σιώτος τηλέφωνο και του λέει ότι θα σκάσει. Και μετά κλείνουν το ρολό της τράπεζας, μπαίνουν μέσα και γίνεται η έκρηξη. Ο Σιώτος τσακώθηκε με τους αστυνομικούς. ‘‘Είναι άνθρωπος μέσα’’ τους έλεγε,  ‘‘δεν τους έχετε ειδοποιήσει’’.

Έγιναν στον Σιώτο ερωτήσεις για το ζήτημα της οδού Ομήρου. Είχε γίνει ένα μπέρδεμα εδώ. Είχαν ενημερωθεί, ότι υπάρχει βόμβα ψηλά στην Ομήρου.  Στην Ομήρου είναι και τα κεντρικά της ΤτΕ. Άρα το ξέρανε στα κεντρικά υποτίθεται, άρα τα κεντρικά έπρεπε να ειδοποιήσουν τους υπαλλήλους στην Αμερικής.

Με τη μόνη διαφορά ότι όλοι έχουν επιβεβαιώσει το ίδιο. Και ο Καμπαράκης, και ο Καλορίτης, και ο Σιώτος, και ο Ντάγκας, ο υπεύθυνος ασφαλείας της ΤτΕ, ότι το γεγονός της ενημέρωσης αφορούσε στο ότι μια καθαρίστρια πήγε να πιάσει δουλειά στα κεντρικά της ΤτΕ και στη διαδρομή συναντάει τα μπλόκα, ρωτάει και της λένε οι αστυνομικοί ότι βρίσκεται μία βόμβα ψηλά στην Ομήρου.

Πάει στην ΤτΕ και ενημερώνει με την φράση ‘‘ψηλά στην Ομήρου’’ και όλοι συμπεραίνουν ότι είναι κάπου στο Κολωνάκι. Αυτά τα έχουν πει και στις μαρτυρικές τους καταθέσεις: ‘‘Δεν μας απασχολεί το γεγονός’’. Επικοινωνούν από την ΤτΕ στην Αμερικής με τα κεντρικά και όλοι βγάζουν το ίδιο συμπέρασμα: ‘‘Δεν μας απασχολεί η κινητοποίηση της αστυνομίας και η βόμβα γιατί είναι πολύ μακριά’’.

Δεν είναι το συγκεκριμένο κτίριο της ΤτΕ στην Ομήρου. Δεν απασχολεί ούτε τα κεντρικά που είναι χαμηλά στην Ομήρου γιατί η βόμβα είναι ψηλά στην Ομήρου κάπου στο Κολωνάκι. Δεν απασχολεί. Και αυτό έγινε καθ’ όλη την διάρκεια της ώρας που περιμένανε να σκάσει η βόμβα. Και ο Ντάγκας που τον καλέσαμε εμείς να έρθει είπε: ‘‘Παρ’ όλα αυτά που μας είπε η καθαρίστρια και συνεχίζαμε να βλέπουμε την κινητοποίηση της αστυνομίας, έστελνα’’ λέει ‘‘ανθρώπους από την ΤτΕ (τα κεντρικά) να πάνε να ρωτήσουν και κανένας απ’ αυτούς που είχαν κάνει τον αποκλεισμό δεν τους έλεγε ότι στην Αμερικής υπάρχει αυτοκίνητο με εκρηκτικά το οποίο θα εκραγεί. Κανένας από τους αστυνομικούς που είχαν κλείσει τον δρόμο’’.

Δηλαδή θα μου πείτε ότι δεν παίρνετε σοβαρά τον Ντάγκα; Μάρτυρας είναι. Δεν θα πάρουμε σοβαρά τον έναν, δεν θα πάρουμε σοβαρά τον άλλον, δεν θα ακούσουμε, δε θα λάβουμε υπ’ όψιν μας τον άλλο, τι τους ακούμε;

Ο άλλος αστυνομικός που ήταν στην Κολοκοτρώνη και τον συνάντησε ο Σιώτος ήξερε και πότε θα γίνει η έκρηξη. Οι άλλοι που ήταν στην Πανεπιστημίου χαμηλά δεν ξέρανε τίποτα. Ούτε καν που είναι η βόμβα δεν ξέρανε!

Και πάμε τώρα στους αστυνομικούς. Ο κ. Φραγκιαδάκης γύρω στις 5:20 έφτασε

στο σημείο, έβαλε μία κορδέλα – αυτή ήταν η εντολή του, να βάλει κορδέλα – στην Αμερικής και Πανεπιστημίου. Απ’ την κάτω μεριά ο κ. Δημόπουλος έβαλε και αυτός μία κορδέλα. Δύο άτομα από περιπολικά στην μία μεριά και 2 άτομα από την άλλη – αυτά είπαν στις καταθέσεις τους – και μετά από 10΄λεπτά απομακρύνθηκαν. Τους είπαν, ‘‘φύγετε’’. Ο μεν Φραγκιαδάκης από τη μεριά της Πανεπιστημίου με τον συνάδελφό του κατέβηκαν 2 – 3 τετράγωνα προς τα κάτω, είπε. Είπαν όλοι ότι δεν είχαν εντολή να ενημερώσουν, να  μπουν σε κτίρια, να πάνε να ενημερώσουν κανέναν. Είχαν εντολή, όπως είπε ο Φραγκιαδάκης, να μην πλησιάσουν. Και μάλιστα ο Φραγκιαδάκης έλεγε – να σας πω ακριβώς την φράση του – ‘‘η αστυνομία δεν προσεγγίζει· προέχει η σωματική μας ασφάλεια’’.

Δήλωση αστυνομικού, τώρα. Με αυτήν την λογική να μην εμπλέκεται η αστυνομία  η αστυνομία σε κανένα περιστατικό. Για την σωματική τους ασφάλεια. ‘‘Επιλέγεται η μεγαφωνική, γιατί δεν προσεγγίζουμε’’.

Στο ζήτημα της μεγαφωνικής: ‘‘Εγώ’’ είπε αστυνομικός που ήταν στην Πανεπιστημίου ‘‘δεν ξέρω αν υπήρχε μεγαφωνική· μπορεί να υπήρχε από κάτω στην Σταδίου’’. Και ο έτερος συνάδελφός του όταν ήρθε εδώ  στο δικαστήριο για τη μεγαφωνική που ρωτήθηκε, είπε πως δεν θυμάται. Ο δε Τζιρίτας είπε ότι κάτι άκουσε κάποια στιγμή, αλλά δεν καταλάβαινε. Αυτός ήταν στον δρόμο, λίγα μέτρα από τους αστυνομικούς που ήταν στην Σταδίου. Είπε: ‘‘Κάτι άκουσα αλλά δεν καταλάβαινα’’. Του έλεγα του αστυνομικού ‘‘τι;’’ Και ο άλλος έκανε νοήματα ‘‘φύγε – φύγε’’ από μακριά.

Δεν πήγαινε καν στον Τζιρίτα, να τον προσεγγίσει, να του πει ‘‘ρε άνθρωπε’’, αυτό και αυτό συμβαίνει’’ ενώ είχε χρόνο. 5:20 ήταν η ώρα. Ήταν σε λίγα μέτρα απόσταση. Γιατί είπαν, ‘‘είχαμε εντολή να μην πλησιάσουμε’’.

Γιατί είχαν εντολή να μην πλησιάσουν; Γιατί είχαν εντολή να μην ενημερώσουν κανέναν; Γιατί δεν είχαν εντολή να χτυπήσουν τις πόρτες και να πούνε ‘‘σηκωθείτε και φύγετε’’. Αφού ήξεραν ότι ήταν μέσα άνθρωποι.

Γι’ αυτό προκύπτει το ερώτημα: Τι είναι αυτό; Αμέλεια; Δεν προκύπτει αμέλεια γιατί ήξεραν τον χρόνο, ήξεραν το μέγεθος της έκρηξης. Και ότι ήξεραν το μέγεθος της έκρηξης, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι είπαν σε αυτούς που έκαναν τον αποκλεισμό να απομακρυνθούν από ’κει. Να φύγουν μακριά. ‘‘Αφήστε αυτό το πράγμα να εξελιχθεί, να δούμε τι θα γίνει’’. Προφανώς, αυτό είπαν.

Έτερος μάρτυρας είχε πει – δεν θυμάμαι ποιος ήταν –, ότι επικοινωνούσαν κάθε βράδυ από την αστυνομία. Εκείνο το βράδυ δεν υπήρξε καμία επικοινωνία, ‘‘ως εκ θαύματος’’. Επικοινωνούν για διάφορα, για το τι συμβαίνει στην περιοχή, ‘‘είδαμε αυτό ή εκείνο, συμβαίνει εκείνο, συμβαίνει το άλλο’’….

Εκείνο το βράδυ μόνο ο Ντάνος έπαιρνε κανένα τηλέφωνο από το CITY LINK για να μάθει τι γίνεται. Και ο οποίος Ντάνος βγήκε στο παραπέντε, γιατί δεν ήξερε πότε θα γίνει η έκρηξη και ενημέρωσε και στο παραπέντε και τον Θέο και τους υπόλοιπους εκεί – και τον Τζώρτζη και τον Μουστρούφα –  οι  οποίοι επίσης, δεν πρόλαβαν να βγουν αλλά είχαν πάει προς το πίσω μέρος του κτιρίου.

Και όσον αφορά στον τόπο και την έκρηξη, υποτίθεται, ‘‘ανεξέλεγκτο ήταν το

γεγονός’’ – αποδεικνύεται από το γεγονός ότι αυτοί δεν τραυματίστηκαν καθόλου, παρά το ότι μείνανε μέσα στην Τράπεζα Πειραιώς. Δεν πάθανε τίποτα, ούτε μία γρατζουνιά.

Ενημέρωση μηδέν. Όχι ότι ενημερώθηκαν από την αστυνομία. Κανένας δεν ενημέρωσε κανέναν. Και άμα δεν έκανε κινήσεις ο Ντάνος από απέναντι κανένας δεν θα το ’ξερε.

Στον άλλο δε αστυνομικό από την μεριά της Σταδίου, για το αν μπαίνουν σε κτίρια ή δεν μπαίνουν, του είχε γίνει η ερώτηση: ‘‘Σας έχει γίνει ποτέ τηλέφωνο και να έχει αποδειχθεί ότι είναι φάρσα; Τι είχε γίνει;’’ Απάντηση: ‘‘ Πήγαμε στο συγκεκριμένο σημείο και το εκκενώσαμε το κτίριο. Μπήκαμε και το αδειάσαμε’’.

Και ποιο συμπέρασμα βγαίνει εδώ πέρα; Είναι δυνατόν να υπάρχει ζήτημα εκκένωσης κτιρίου – και να το λένε κιόλας οι δράστες – ‘‘ εκκενώστε τα κτίρια’’, να ξέρουν ότι είναι σοβαρό το περιστατικό, ότι δεν είναι ψέμα, δεν είναι φάρσα και παρ’ όλα αυτά να μην κάνουν τίποτα; Σε φάρσες όμως έχουν μπει σε κτίρια.

Εγώ δεν πιστεύω στην συγκεκριμένη περίπτωση ότι είναι ζήτημα αμέλειας από τη μεριά της αστυνομίας. Αμέλεια θα ήταν αν ίσχυαν αυτά που είπα στην αρχή: δηλαδή, ότι είναι ένα σώμα αστυνομικό, όπου δεν έχει παρελθόν σε τέτοιες καταστάσεις, δεν γνωρίζει, δεν έχει εμπειρία κλπ. κλπ. Σε αυτήν την περίπτωση θα  μπορούσαν να πουν ‘‘δεν το εκτιμήσαμε καλά, δεν είχαμε εμπειρία και καλή ενημέρωση’’. Αυτό θα μπορούσε να το ισχυριστεί η αστυνομία σε περίπτωση απειρίας αλλά και προβληματικής ειδοποίησης. Τότε να λέγανε ‘‘κάναμε λάθος’’. Τώρα πού είναι το λάθος;

Σε ερωτήσεις στους υπαλλήλους της ΤτΕ για το τι θα έκαναν, αν θα έφευγαν, σε σχέση με τον κανονισμό ασφαλείας και την παραβίασή του. Εδώ μέσα σε αυτή την δίκη δεν έγινε συζήτηση, δεν ειπώθηκε από κανέναν ότι υπήρχε κάποιος κανονισμός που τους απαγόρευε να βγουν. Και μάλιστα, ο Καλορίτης  λέει που ήταν μέσα στην ΤτΕ: ‘‘Εφόσον οι αστυνομικοί γνώριζαν το σημείο (για την βόμβα), θα έπρεπε να ενημερώσουν εμάς’’. ‘‘Εκ των υστέρων ξέραμε ότι θα ήταν ασφαλές να πάμε κάτω στο υπόγειο’’.

Εκ των υστέρων, με βάση το αποτέλεσμα γιατί το υπόγειο δεν είχε ζημιές. Οπότε η αντανακλαστική τους κίνηση να κατεβάσουν το ρολό και να πάνε κάτω στο υπόγειο ήταν ασφαλής. Θα ήταν δηλαδή ασφαλής γι’ αυτούς. Σε ερώτηση, αυτός απάντησε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις κινδύνου, ‘‘εγκαταλείπεις το κτίριο εφ’ όσον το ασφαλίζεις’’. ‘‘Εννοείται λέει, ότι βάζεις ως πρώτη προτεραιότητα την σωματική ακεραιότητά σου’’. ‘‘ Ο άνθρωπος είναι πάνω από το κτίριο. Πρώτα εξασφαλίζεις ότι εσύ είσαι καλά και μετά το κτίριο’’.

Ποιος είπε ότι είχαν ‘‘αυτοκτονικές τάσεις’’ οι άνθρωποι και παραβίασαν και τον κανονισμό ασφαλείας, ότι τους ενημέρωσε η αστυνομία και κάθονταν εκεί αυτοβούλως; Κανένας δεν έχει πει κάτι διαφορετικό. Δεν υπήρχε αντίφαση στους μάρτυρες εδώ μέσα στο τι κατέθεσαν. Τα ίδια είπε και ο Σιώτος. Ο Σιώτος είπε ‘‘αν ήξερα ότι υπήρχε τέτοια βόμβα απ’ έξω, θα τα είχα παρατήσει και θα είχα φύγει. Θα ’χα φύγει τρέχοντας’’. Αυτά είπε ο Σιώτος. Τα ίδια είπαν όλοι. Αλλά

δεν είχαν ενημέρωση.

Παρ’ όλα αυτά η πρόταση του κ. εισαγγελέα έλεγε ότι και ενημέρωση είχαν και τον κανονισμό παραβιάσανε και έκατσαν αυτοβούλως μέσα στο κτίριο και ότι είπαμε και εμείς αυτό. Δηλαδή, εγώ και ο Μαζιώτης. Ότι είπαμε ότι είχαν ενημέρωση. Ότι παραβιάσανε και τον κανονισμό ασφαλείας κλπ, κλπ.

Δηλαδή είναι παράλογο να λέγονται τέτοια πράγματα μετά από τόσο καιρό διαδικασίας.

Ερώτηση στον Τζώρτζη: ‘‘Είχατε ενημέρωση για την έκρηξη από την αστυνομία;’’. ‘‘Όχι’’, απαντά. Ο Τζώρτζης ήταν στην Τράπεζα Πειραιώς. ‘‘Ερώτηση από τον κ. εισαγγελέα: ‘‘Αναμφισβήτητο αυτό;’’  ‘‘Ναι’’, απαντά. ‘‘Μάθατε ότι υπάρχει επικίνδυνο όχημα από τους υπαλλήλους του ΑTTICA ή καμία ενημέρωση από την αστυνομία;’’ ‘‘Καμία,’’ απαντά. Ερωτήσεις ως προς αυτό έγιναν. Ερωτήσεις έγιναν και για την ‘‘περίφημη’’ μεγαφωνική.

Τζώρτζης: ‘‘ Δεν άκουσα τίποτα’’. Ερώτηση συνέδρου: ‘‘Πού ήσασταν εκείνη την ώρα; ‘‘Ήμασταν 5 μέτρα από την τζαμαρία’’, απαντά.

Ούτε λάθη έγιναν, ούτε αμέλεια υπήρξε από την αστυνομία. Ό, τι έκανε όμως η αστυνομία εκεί πέρα, σας είπα, δεν ήταν από αμέλεια. Το διακύβευμα είναι ότι ποινικά θα χρεωθεί ο Μαζιώτης για τους τραυματισμούς, οι οποίοι είναι κατά τον κ. εισαγγελέα ελαφρείς τραυματισμοί, η καταδίκη όμως θα είναι ισόβια. Αυτό λέει ο κ. εισαγγελέας. Μιλάει στη συνέχεια για βαριές σωματικές βλάβες του Καλορίτη και του Καμπαράκη. Που σημαίνει ότι πάει με τον 270 παρ. γ το οποίο είναι ίδιο με την παρ. δ όπου υπάρχει νεκρός, άρα ισόβια. Όλη η τοποθέτηση του κ. εισαγγελέας κατατείνει στα ισόβια, χωρίς στοιχεία. Και ανατρέπει όλη την ακροαματική διαδικασία και τις καταθέσεις των μαρτύρων.

Δυσκολεύομαι να πως ότι δεν άκουσα καλά κάτι μέσα στη δίκη. Δυσκολεύομαι να το αποδεχτώ αυτό. Και να βγαίνουν αυτά τα συμπεράσματα; Γι’ αυτό λέω, πάρτε τα πρακτικά και ξαναδιαβάστε τα.

Θέλω να πω κάποια πράγματα για κάποιες άλλες κατηγορίες και μετά θα πάω στο πολιτικό σκέλος της υπόθεσης. Τα ‘‘λογικά’’ άλματα της πρότασης του κ. εισαγγελέα είναι και σε άλλα σημεία της τοποθέτησής του. Αλλά δεν έχουν την ίδια βαρύτητα. Πιστεύω όμως πως δείχνει και έναν τρόπο αντιμετώπισης της όλης διαδικασίας. Ένα παράδειγμα είναι η αναφορά του στο Μοναστηράκι. Αυτό το ανέλυσε ο σύντροφος Μαζιώτης. Είπε ο κ. εισαγγελέας για ανθρωποκτόνα πρόθεση του Μαζιώτη. Θέτω μια απλή σκέψη: Μια σφαίρα που φεύγει με μία συγκεκριμένη δύναμη και ορμή και προσκρούει στο έδαφος, πώς ανάγεται αυτό το συμπέρασμα ότι είναι στο ύψος του κορμού ενός ανθρώπου; Αφού τα βλήματα έχουν χτυπήσει το έδαφος και από το γεγονός ότι τα θραύσματα που δημιουργήθηκαν λόγω της πρόσκρουσης βρέθηκαν όλα χαμηλά. Εξ ου και ο τραυματισμός των τουριστών στα πόδια, χαμηλά στα κάτω άκρα. Δεν εξηγείται αυτό.

Επόμενη ερώτηση: Γιατί λέει ο κ. εισαγγελέας, ότι παρ’ όλο που χτυπήθηκαν χαμηλά, θα μπορούσε η βλάβη τους να είναι και βαριά σωματική ακόμα και θανατηφόρα; Λέει ο κ. εισαγγελέας ότι δεν είχε πρόθεση ο Μαζιώτης να σκοτώσει τους τουρίστες φυσικά, αλλά έτσι όπως ενήργησε ‘‘οι παραπάνω τραυματισμοί παρά το ότι δεν ήταν σοβαροί, πλην όμως προκλήθηκαν υπό συνθήκες, τρόπο και μέσο, που μπορούσαν να προκαλέσουν βαριά σωματική βλάβη των παθόντων ή ακόμα και κίνδυνο της ζωής τους;’’

Είναι απλό το ερώτημα. Μπορεί ένα σώμα, μία σφαίρα που έχει μεγάλη ταχύτητα, προσκρούει στο έδαφος, διασπάται σε θραύσματα και ελαττώνεται η ορμή του, να προκαλέσει κίνδυνο ζωής; Και τα θραύσματα αυτά έχουν βρεθεί σε πόδια τραπεζιών και στο πόδι του τουρίστα; Αυτά λέγονται για να φανεί η επικινδυνότητα της ενέργειας του Μαζιώτη μέσα στην συγκεκριμένη συγκυρία.

Η μαρτυρία των αστυνομικών που είπαν ότι τον είδαν να στοχεύει στον κορμό, στο ύψος του στήθους δεν μπορεί να είναι αληθής. Δεν στόχευσε στον κορμό. Οι ίδιοι καλύφθηκαν. Γιατί αν τους πυροβολούσε ευθεία στο ύψος τους στήθους και δεν τους πετύχαινε δεν θα πήγαινε η σφαίρα στο έδαφος, θα πήγαινε στο ύψος του ανθρώπου, κάπου αλλού. Και επίσης, αυτό που είπε και το υπερασπίστηκε καλύτερα απ’ ότι τα λέω εγώ, ότι αν έγινε έτσι με τον άλλον τον αστυνομικό στην Κλειτορία, γιατί έγινε η πρόταση απαλλαγής του από την κατηγορία; Αφού όλοι λένε ότι ήθελε να τους σκοτώσει.

Ο κ. εισαγγελέας επαναλαμβάνει ότι ο Μαζιώτης ήθελε να διαφύγει, να αποφύγει την σύλληψη, δηλαδή από τη μία αποδέχεται ότι βρέθηκε στο Μοναστηράκι τυχαία, ότι ήταν σε θέση άμυνας και βρέθηκε στην κυριολεξία περικυκλωμένος από αστυνομικές δυνάμεις. Που σταδιακά άρχισαν να αυξάνονται και αυτός ήθελε να διαφύγει.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το να πεις ότι είχε ανθρωποκτόνα πρόθεση, έχει και αυτό μία τεράστια απόσταση. Και όχι μόνο αυτό. Ο κ. εισαγγελέας το πάει ακόμα παραπέρα. Προκειμένου όλη αυτή η ιστορία στο Μοναστηράκι να μην ξεφύγει του 187Α μέσα στον οποίο όλες οι πράξεις γίνονται ‘‘ με τρόπο και σε έκταση που είναι δυνατόν να βλάψουν την χώρα κλπ’’, μετατρέπεται ο Μαζιώτης από αμυνόμενος σε επιτιθέμενο. Λέει ο κ. εισαγγελέας: ‘‘Από όσα αναφέρθηκαν συνάγεται ότι οι σε βάρος των ανωτέρω τεσσάρων αστυνομικών διαπραχθείσες απόπειρες ανθρωποκτονίας έχουν τον χαρακτήρα των τρομοκρατικών  ενεργειών κατά την έννοια, του άρθρου 187Α παρ.1 του Ποινικού Κώδικα. Τούτο προκύπτει από το γεγονός ότι επέλεξε ως στόχο πολλούς αστυνομικούς που κατά τους νόμους της πολιτείας αντί να επιβάλουν την τάξη τους κατέστησε ευάλωτους’’.

Εκεί δηλαδή που είναι ο Μαζιώτης  κυνηγημένος, ‘‘έχει βρεθεί’’ ο Μαζιώτης να κυνηγάει αστυνομικούς. Αυτό είναι παράλογο και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ο Μαζιώτης βρέθηκε εγκλωβισμένος και ήθελε να διαφύγει..

Η θέση μου, όπως παρακολούθησα αυτή την διαδικασία, είναι ότι τα πράγματα είναι αρκετά απλά. Και μερικές φορές το να προσπαθείς να τα ‘‘τραβήξεις από τα μαλλιά’’ για να παρουσιάσεις κάτι που υπερβάλλει ενός γεγονότος και το υπερβαίνει, προκειμένου να μείνει μέσα στα πλαίσια του νόμου που είναι ο 187 Α, γιατί πρέπει να υπάρχει δόλος όχι μόνο ως προς την πράξη της ανθρωποκτονίας στο Μοναστηράκι, αλλά και δόλος ως προς το να προκληθούν φθορές στο καθεστώς κλπ, κλπ, αντιστρέφεται το γεγονός τελείως και αλλοιώνεται η σημασία του. Και ο μόνος λόγος που βλέπω να γίνεται αυτό είναι για να επιβληθούν οι μεγαλύτερες δυνατές ποινές. Τουλάχιστον στον Μαζιώτη.

Τα πράγματα σε σχέση με το Μοναστηράκι είναι απλά. Ο Μαζιώτης πήγε στο Μοναστηράκι για άσχετο λόγο και βρέθηκε περικυκλωμένος από αστυνομικούς. Προσπάθησε να διαφύγει. Στην προσπάθειά του να διαφύγει, πυροβολεί όχι για να σκοτώσει.. Δεν βρέθηκε στο Μοναστηράκι για να σκοτώσει αστυνομικούς. Να διαφύγει ήθελε.

Στον Παναγιωτόπουλο που είχαν συμπλακεί σώμα με σώμα, όπως είπε ο Μαζιώτης, ήταν πανομοιότυπη η κατάσταση με αυτήν που έγινε στην Κλειτορία. Το επιχείρημα που είπε ο κ. εισαγγελέας ότι αν είχε πρόθεση να τον σκοτώσει θα πυροβολούσε μία φορά μόνο, αυτό δεν λέει τίποτα γιατί ο Παναγιωτόπουλος εξακολουθούσε να τον κρατάει και να μην τον αφήνει να φύγει. Πυροβόλησε δεύτερη φορά γιατί με την δεύτερη τον άφησε. Και μάλιστα μετά έπεσε πρώτος ο Μαζιώτης γιατί τον πυροβόλησε ο Δημητρόπουλος. Και όπως αποδείχθηκε και από τις φωτογραφίες που είδαμε, πρώτα έπεσε ο Μαζιώτης και από πάνω του ο αστυνομικός. Αλλά όσον αφορά τον δεύτερο πυροβολισμό που λέει ο κ. εισαγγελέας ως επιχείρημα για να αποδείξει την ανθρωποκτόνα πρόθεση του Μαζιώτη σε σχέση με τον Παναγιωτόπουλο είναι απλό: Εφ’ όσον τον πυροβόλησε μία φορά και ο άλλος δεν τον άφησε και συνέχιζε να παλεύει μαζί του, η δεύτερη φορά  ήταν προφανώς για να τον αφήσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s